Bila ditanya aku untuk puluhan kali, aku sendiri tak punya jawapan utuh mahu engkau sama aku untuk apa. Impian aku bermain bukan main calang-calang jauhnya. Jalan mana aku sendiri mahu ada cahaya impak besar hadap depan mata bagi terbeliak semua.
Tapi sekarang sikit-sikit rasa aku ni pudar terkena pemadam hebat mana entah?
Aku tak tahu menahan rasa berbaur bangsat.
Aku tak tahu menahan rasa berbaur sialan.
Semua aku nak muntahkan.
Semua bikin aku rasa senak benak.
Rasa-rasa ni aku seperti melempar jauh, tapi apa jadah kuatnya aku makin menghaus, yang sekarang datang itu ini nak aku hapuskan. Tak terlarat mahu dilayankan jenayah yang undang-undangnya aku sendiri gubal. Aku yang punya.
Celaka punya sumpah menyumpah dunia. Semua pusing satu arah. Atas ke bawah, bawah ke atas.
Siapa yang datang semak, aku pohon engkau jauhkan sahaja. Aku yang pegang janji panji diri sendiri masih lagi tegap berdiri dekat sini.
Si kental hati engkau tegap untuk langgar pagar besi yang berduri, rempuhan ini kali aku pulun habis habis!
Sanubari kocak. Sabar.
